ZAKRES USŁUG
LECZENIE BEZ BOROWANIA:
Leczenie bez borowania obejmuje tak zwane metody nieinwazyjne. Chodzi przede wszystkim o zminimalizowanie konieczności stosowania narzędzi mechanicznych (wiertła) w obrębie chorych tkanek zęba. Dzięki temu uzyskujemy zdecydowane zmniejszenie efektów bólowych, a także problemów pozabiegowych, wynikających z nadwyrężenia tkanek. Nie dochodzi bowiem do naruszenia zdrowych części zęba, leżących tuż pod zmianą próchnicową. Unikamy w ten sposób także potrzeby udzielania dodatkowej pomocy stomatologicznej, co zmniejsza koszty ponoszone przez pacjenta i oszczędza jego cenny czas.
Przy szerokim wyborze sposobów leczenia dentystycznego można wyróżnić kilka typowych wskazań do stosowania metod nieinwazyjnych:
Oferujemy państwu dwie metody nieinwazyjnego leczenia ubytków:
1. Metoda z zastosowaniem żelu Carisolv
2. Laser twardy
METODA Z ZASTOSOWANIEM ŻELU CARISOLV:
Metoda ta polega na oczyszczaniu ubytków za pomocą półpłynnego żelu, który zmiękcza uszkodzone, objęte próchnicą obszary zębiny, oszczędzając zdrowe, twarde tkanki zęba. Carisolv może być stosowany w zasadzie w każdym przypadku, w którym zaleca się wypełnienia (plombowanie). Użycie żelu obejmuje następujšce etapy:
| ETAP 1
|
| ETAP 2
|
Etapy 1 i 2 powtarza się kilkukrotnie, za każdym razem oczyszczajšc czę ć ubytku, aż do całkowitego usunięcia zmian próchnicowych.
| ETAP 3
|
| ETAP 4
|
Oczyszczanie ubytków żelem Carisolv trwa nieco dłużej niż zabiegi konwencjonalne (z zastosowaniem wierteł). Niewątpliwą jednak zaletą tej metody jest minimalizacja bólu i brak konieczności stosowania znieczulenia w postaci zastrzyku.
LASER TWARDY:
Wprowadzenie lasera do stomatologii stało się rewolucyjnym przełomem w leczeniu wielu schorzeń zębów i przyzębia, a także w zabiegach chirurgicznych. Jednym z zastosowań jest właśnie nieinwazyjne usuwanie zmienionych próchniczo tkanek. Metoda ta ma szereg zalet w porównaniu z metodami tradycyjnymi. Zasada działania lasera twardego sprowadza się do odparowania tkanek objętych próchnicą, bez ingerencji w tkanki zdrowe. Oczyszczanie laserem jest bezbolesne, charakteryzuje się wysokim stopniem sterylności zabiegu. Poza tym usuwanie zmian próchniczych jest niezwykle precyzyjne i nie wymaga dodatkowego znieczulenia, związanego z niewygodnym i nieprzyjemnym wbijaniem igły w dziąsło.
Opracowana przy użyciu lasera powierzchnia jest porowata i pozbawiona zanieczyszczeń oraz bakterii. Powala to uniknšć konieczności dodatkowego oczyszczania powietrzem lub rozpuszczalnikami organicznymi (co często jest przyczyną bolesnych podrażnień). Natomiast porowatość zapewnia idealny przyczep dla zakładanego następnie wypełnienia, które trwale i silnie przylega do zdrowej tkanki zęba. Minimalizujemy w ten sposób możliwość wypadnięcia nieprecyzyjnie założonej plomby. W niektórych przypadkach samo wypełnienie może być także wykonane przy użyciu końcówki lasera.
Metoda laserowa sprawdza się przede wszystkim w leczeniu zębów wielokorzeniowych, szczególnie przy korzeniach krzywych i nieregularnych, do których dostęp przy użyciu metod tradycyjnych jest utrudniony. Istnieje także możliwość dojścia do ubytku z boku zęba, przez wytworzenie bezbolesnego otworu w dziąśle.
Zabieg tego typu często przebiega dużo szybciej niż zwykłe borowanie, co zdecydowanie oszczędza czas pacjenta. Pozwala także uniknąć nieprzyjemnych wibracji wiertła oraz głośnego odgłosu jego pracy, będących czynnikami zniechęcającymi do wizyt w gabinetach dentystycznych.
W przypadku stosowania tej dość nowoczesnej metody istnieją jednak pewne ograniczenia. Najważniejszym z nich jest trudność wykonania wypełnień czasowych przy zastosowaniu oczyszczania laserowego. Wypełnienia czasowe zakłada się krótkoterminowo, głównie w postaci środków regenerujących tkanki zęba. Trudność wynika ze wspomnianej już porowatości powierzchni ubytku po oczyszczeniu z próchnicy przy pomocy promieni laserowych. Założone wypełnienie czasowe zbyt silnie przylega do zdrowych tkanek i nie jest łatwo wymienić je na właściwe wypełnienie stałe.
Ból, ewentualnie odczuwany przez pacjenta w czasie takiego zabiegu, może być efektem ogrzania tkanek zęba przez promienie laserowe. Precyzja wykonania pozwala go jednak z powodzeniem uniknąć.
LECZENIE CHORÓB PRZYZĘBIA:
Dziedziną stomatologii zajmującą się diagnostyką i leczeniem chorób przyzębia jest PERIODONTOLOGIA. W skład przyzębia wchodzą:
Prawidłowe, zdrowe dziąsło charakteryzuje się bladoróżowym kolorem i ścisłym przyleganiem do powierzchni zęba do wysokości szyjki. Nie powinno również dochodzić do odsłonięcia cementu korzeniowego.
Czynnikami najczęściej wywołującymi choroby przyzębia są:
1. czynniki zapalne (PŁYTKA BAKTERYJNA)
2. urazy powstające w wyniku występujących wad zgryzu i innych wad anatomicznych, a także niektórych nieprawidłowo wykonanych zabiegów dentystycznych (usuwanie kamienia nazębnego)
3. oparzenia, podrażnienia
4. nieprawidłowo wykonane wypełnienia i protezy
5. zmiany w ilości i składzie śliny
6. choroby ogólnoustrojowe (cukrzyca), defekty genetyczne, zaburzenia hormonalne
7. zaburzenia odporności, zła dieta, palenie tytoniu
Spośród wyżej wymienionych poświęcenia szczególnej uwagi wymaga PŁYTKA BAKTERYJNA. Rozwija się ona przede wszystkim w przypadku przewagi aktywności bakterii w jamie ustnej nad mechanizmami odporności, co najczęściej wynika z niedostatecznie utrzymanej higieny jamy ustnej lub jej całkowitego braku. Może rozwijać się na powierzchni zębów, dzišseł i uzupełnień protetycznych, prowadząc w konsekwencji do ubytków w tkankach, co jest szczególnie niebezpieczne w obrębie przestrzeni między dziąsłem a powierzchnią szyjki zęba. Gromadzą się tam duże ilości bakterii, w tym także szczepy chorobotwórcze, dalej uszkadzajšce tkanki. Dochodzi zatem do powstania zamkniętego koła ciągłych uszkodzeń. W płytkach bakteryjnych dominują bakterie rozkładające białka (stąd uszkodzenia tkanek przyzębia), w przeciwieństwie do bakterii wykorzystujących cukier, a wywołujących zmiany próchnicowe.
Choroby przyzębia to jedno z częściej występujących zaburzeń stomatologicznych. Obserwuje się je w bardzo wielu różnych grupach społecznych, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci i młodzieży. Choroby te dzielimy na dwie podstawowe grupy:
Choroby przyzębia niosą ze sobą wiele problemów i często uznawane są za nieuleczalne. Obecnie jednak istnieją metody terapii, pozwalajšce wyleczyć wiele z nich, a pozostałe z powodzeniem zahamować.
Głównym problemem (obok bolesnych, krwawiących dziąseł) pojawiającym się w przebiegu stanów zapalnych tkanek przyzębia, jest rozluźnienie przyczepu zębów. Dotyczy to struktur białkowych, w tym kolagenu, utrzymujących zęby we właściwym miejscu, stabilnie, bez względu na siłę obciążeń. Drastyczną konsekwencją tego stanu (bez podjęcia w porę leczenia) jest wypadanie zębów i dodatkowe trudności w zakładaniu uzupełnień protetycznych.
Zanim podejmie się leczenie chorób przyzębia warto zastanowić się nad sposobami zapobiegania ich wystąpieniu. Podstawą profilaktyki w przypadku większości zaburzeń stomatologicznych jest odpowiednia dieta i szeroko pojęty zdrowy styl życia. Poza tym warto jest także właściwie dbać o higienę jamy ustnej, co pozwala niemal w 100% zatrzymać rozwój bakterii chorobotwórczych. Niewątpliwą rolę pełnią tu:
Sposoby leczenia chorób przyzębia:
Oczywiście zakończone powodzeniem leczenie omawianych schorzeń wymaga ścisłej kontroli zdrowych zębów.
IMPLANTY STOMATOLOGICZNE
Wprowadzanie implantów jest jedną z metod, uzupełniających braki w uzębieniu. Implantem nazywamy element, zastępujący korzeń zęba, na którym z powodzeniem i w trwały sposób można założyć tak zwane uzupełnienie protetyczne (koronę, most) lub w pełni zrekonstruować obie szczęki w przypadku braku własnych zębów. Implanty wprowadza się w obrębie kości wyrostka zębodołowego, co wymaga ingerencji chirurgicznej.
Implanty stomatologiczne zbudowane są z tytanu z ewentualnymi domieszkami jonów wapnia lub innych metali. Mają postać niewielkich gwintowanych wkrętów. Taka budowa decyduje o ich dużej wytrzymałości na siły, jakim są poddawane w czasie gryzienia. Drugą ważną cechą tego materiału jest bardzo dobra tolerancja ze strony organizmu. Mianowicie tytan, ze względu na swoje specyficzne właściwości, nie jest postrzegany przez organizm jako ciało obce. W większości przypadków nie dochodzi zatem do odrzucenia lub innych reakcji układu odpornościowego, tak jak w przypadku przeszczepów i innych elementów wyposażenia medycznego, wprowadzanych do organizmu chwilowo lub na stałe.
,Podstawową wadą stosowania implantów stomatologicznych jest proces OSTEOINTEGRACJI. Pojęcie to dotyczy czasu, potrzebnego do regeneracji tkanki wokół wprowadzonego implantu. Proces ten sprowadza się do zarośnięcia implantu w dziąśle. Dopiero po tym okresie można poddać go jakimkolwiek obciążeniom (zakładanie koron). Trwa od 3 do 6 a niekiedy 9 miesięcy, zależy to od lokalizacji (szczęka górna lub dolna) i cech osobniczych pacjenta.
Tak długi okres regeneracji wymaga oczywiście cierpliwości, ale ze względu na ostateczne efekty wart jest poświęcenia. Podstawowymi zaletami stosowania tego rodzaju uzupełnień braków w uzębieniu są:
Warto wspomnieć, że istnieją już systemy, nadające implantom natychmiastową odporność na obciążenia, ale tylko w obrębie szczęki dolnej. Można także stosować tak zwane implanty czasowe, które umieszcza się między implantami właściwymi. Umożliwiają one założenie przejściowych, akrylowych protez zębowych, wypełniających jedynie wizualnie braki zębów w szczęce, do czasu zakończenia procesu osteointegracji.
Etapy montowania implantów stomatologicznych:
| ETAP 1
|
| ETAP 2
|
ORTODONCJA:
Jest to dziedzina stomatologii zajmująca się korygowaniem wad anatomicznych i czynnoœciowych narządu żucia. Podział tych wad przedstawia się następująco:
Powyższe fachowe określenia kryją w sobie następujące przypadki, którymi zajmuje się ortodoncja:
Tego typu zmiany wielokrotnie wymagają naprawy, ponieważ często pociągają za sobą zmiany w rysach i kształcie twarzy oraz w stopniu napięcia skóry, która ją pokrywa.
CENNIK:
Protetyka stomatologiczna
Cirurgia stomatologiczna
Stomatologia zachowawcza
MAPA